De aarde en haar integriteit

Uit het begrip aarde dat Heidegger gebruikt, spreekt een integriteit en een onvervreemdbare waardigheid, een soort zorg om de aarde te doen schitteren en oplichten. Het staat tegenover een instrumentele kijk op de natuur, een focus op grondstoffen, verbruiken en economisch potentieel.

In het recente boek 'Het tijdperk van de tovenaars' argumenteert Wolfram Eilenberger dat Heidegger een inspiratiebron was voor de oprichting de groene partij in Duitsland en dat verschillende leerlingen van Heidegger gelden als stichtende leden van de partij. Bovendien zegt Eilenberger dat die groene partij een zeker conservatisme, dat ook Heidegger niet vreemd is (het landelijke leven, de integriteit van de natuur), paart aan progressieve ideeën.

Ik vind dit een opmerkelijke manier om naar groene partijen te kijken en in het begrip aarde komt dit perspectief ook naar voren.

In 'De oorsprong van het kunstwerk' in het algemeen blijft dezelfde spanning bestaan tussen een radicaal herdenken (bijvoorbeeld van de klassieke esthetica) en een reactionair denken (bijvoorbeeld in de romantische appreciatie van de dichtkunst).

Heidegger, M. (2009). De oorsprong van het kunstwerk. Amsterdam: Boom.

Eilenberger, W. (2018). Het tijdperk van de tovenaars. Amsterdam: De Bezige Bij.